jueves, 30 de diciembre de 2010

KRAFT.

¿Fuerza? No sé como una palabra tan insignificante puede referirse a algo tan grande como es la verdadera fuerza.

¿Qué significa ser fuerte?

No vale de nada la fuerza física si no tienes fuerza mental. Llevo a una persona. Una persona que no me saco de la cabeza, y realmente, no me la quiero sacar. Una persona que fue fuerte, desde su principio, hasta su fin.

Tuvo el suficiente valor para enfrentarse a cosas inimaginables, diminutas para nosotros, pero que pueden ser un mundo para algunos. Y a otras cosas, que para ellos pueden ser diminutas, y para nosotros gigantes. No sé si algún día le llegaron a comprender, pero aunque no lo hicieran, le ayudaron.

Le ayudaron de la forma más cruel pero más efectiva al mismo tiempo.

Le echaron de su guarida, cuando no tenía ningún lugar a donde ir, ni nada con lo que protegerse de las bestias al acecho.

Mi Peter Pan. Nunca quisiste crecer, no querías morir, que injusta es la vida, ¿verdad?

Mi Peter Pan, ¿porqué nunca me lo dijiste? ¿porqué nunca pasaste tanto tiempo conmigo? ¿porqué en vez de centrarte en no crecer, no te centraste en lo que de verdad importa?

Mi Peter Pan, ¿porqué no estás aquí ahora?

“Estimado Capitán Garfio:

Fue usted mi refugio durante años, mi héroe, mi salvación, la única solución que veía siempre a mis problemas. Pero entonces tuvo que matarme por dentro, robándome a mi Peter Pan. ¿Porqué lo hizo? A caso no tuvo suficiente con mi ofrenda? Le ofrecí mi alma, mi corazón, mi cuerpo, pero usted solo quería todos ellos de mi Peter Pan. Me lo arrebató, era mío, ¿porqué lo hizo? Es usted un egoísta. ¿Sabe? Peter siempre me decía que yo era su hada mágica, su ángel de la guarda. Pero me estoy dando cuenta de que no, el único ángel de la guarda era él. ¿Porqué me lo quitó? Es usted cruel y despiadado. Me gustaría obtener una respuesta, a pesar de que sé, que no me la va a dar.

Gracias por leer.

Atentamente: Campanilla.”

Peter…siempre me cuidaste de todo, ¿porqué ya no estás aquí para hacerlo? ¿Porqué no me preveniste? ¿Porqué no me dijiste que había malvados piratas que podían hacerme daño? ¿Porqué, Peter? ¿¡PORQUÉ!?

¿Porqué tuviste que irte? ¿Porqué fuiste un niño siempre?

Un niño atrapado en su cuerpo de adulto que no sabía a donde tirar.

Un niño perdido en el abismo de la vida, a punto de cruzar la línea.

Consiguieron liberarte de esas cuerdas que te ataban al precipicio de la muerte, una vez. Pero no se dieron cuenta de que ya era demasiado tarde, que ella ya te perseguía, que ya se había empezado a apoderar de tu alma.

Y la muerte cuando empieza, no para hasta conseguirlo.

Por eso lo supe, ¿porqué Peter? eso es lo único que no sé. ¿Porqué no me preveniste de esto?

Supongo que tú eras el niño listo, el niño que no quiere crecer, pero que no se da cuenta que como todos, lo hace. El niño que lo sabía todo sin querer nada. El increíble niño que poco a poco, a pesar de no querer, se iba convirtiendo en adulto.

Vivo gracias a ti, soy gracias a ti, estoy gracias a ti. Y siempre te lo agradeceré, porque a pesar de que no me previnieses de que la vida está llena de malvados piratas como el Capitán Garfio, también tengo que darte las gracias por eso.

Porque gracias a que tú no me lo contaras, he podido descubrirlo yo sola, he podido salir al mundo, y enfrentarme a él, sin máscaras, sin miedo, y sin magia. Con la cabeza alta. Orgullosa de mi misma. Y gracias a ello me siento realizada, y por eso te doy las gracias, papá, mi Peter Pan.

Sé que con mi escasa edad, no he vivido ni la mitad de las cosas que se pueden vivir en la vida, pero sé que he vivido muchísimas de las que se puede vivir a esta edad. Y las he superado, me he enfrentado a ellas, con uñas y dientes, hasta que por fin, he pasado las pruebas. Y…aún me quedan muchos niveles por delante, fases y niveles los cuales algunos ganaré con total facilidad, y otros perderé y tendré que volverlos a empezar.

Pero voy a llegar al final, voy a terminar este juego, con los pies en el suelo, la espalda firme y la cabeza bien alta, porque sí, soy fuerte, y pienso ganar esta batalla, y mi propia guerra.

Weil die Kraft nicht in Kilo oder Meter oder Liter gemessen. Die Kraft wird in Menschen, Gefühle und Hoffnung gemessen.

sábado, 27 de noviembre de 2010

Quiero verte.

Las desilusiones no son bienvenidas.
Odio ver como cometo errores una y otra vez, una detrás de otra.
No sé que error he cometido esta vez, pero algo he tenido que hacer mal para que todo en esta puta vida salga como sale.
No entiendo porque no eres capaz de enamorarte de mi.
Pero supongo que no siempre se da lo que se recibe, y tampoco se recibe lo que se da...
A veces llega exactamente lo que no quieres, pero lo que de verdad quieres, con todo tu corazón nunca llega, y sabes que nunca llegará.
¿Porqué? No lo sé...
Supongo que esto es lo que merezco, supongo que la vida me está castigando, dándome una lección por algo que haya hecho. Pero... no sé que es lo que he hecho...y tampoco sé cuanto durará este castigo.
Pero me está matando...muy poco a poco, me estoy muriendo...

Adorote devote latens deitas.

Ad mortem festinamus, peccare desistamus, peccare desistamus.
Scribere proposui de comptentu mundano ut degentes seculi non mulcentur in vano. Iam est hora surgere a sompno mortis pravo.

Ad mortem festinamus.

A fronte praecipitium a tergo lupi. A fructibus congnoscitur arbor. A mari usque ad mare sequire, a posteriori o priori, a simili, a tempo sequire. Ab immemorabili, ab aeterno, ab alta cuncta, ab exordio mundi, ab exordio vitae, de quire ab imo pectore. Ab ore ad aurem, ab uno discunt omnes. Per que abeunt stidia in mores. Abiit, excessit, evasit, eruptit, ablata causa tutllitur effectus, abrenuntio.
¿Absentis est quos non anhelo? Non.
Abyssus abyssum vocat in voce.
Actio damni infecti.
Adeo fessus pervenit ut ceciderit et humi iaceret, adahesit pavimento anima mea, as vitam aeternam.

ADOROTE DEVOTE LATENS DEITAS.

The orgasm.

Y entró.
Lentamente entró, dándome placer al mismo tiempo, acariciando mis muslos con total libertad, con sus rudas manos, provocándome escalofríos.
Y entonces llegó, a ese punto en el que nunca había estado nadie, un punto desconocido para el mundo, incluso para mi, un punto que nunca, jamás, había rozado nadie antes.
Esas pequeñas descargas de placer cada vez se hacían más grandes, recorriendo todo mi cuerpo, dándome pequeños calambres placenteros en la columna vertebral.
Mis ojos se cerraban solos por placer. Instintivamente estiraba la cabeza hacia atrás y me precipitaba levemente hacia adelante, arqueando mi espalda.
Todo por placer, ese placer que solo me hacía sentir ÉL.
Ese placer que hacía que de repente todo se viera borroso, y solo pudiera ver su mirada, sus ojos brillantes por el echo de estar a punto de explotar, dentro, dentro de mi.

And I was coming...

Du bist heilig.

Encerrada en su mundo de fantasía, tan alejado de la realidad, tan inalcanzable para nosotros.
Tumbada en su nube, mirando su cielo de color rosa, y el resplandor de sus enormes estrellas, notó como si un puñal atravesara su espalda, seguida de su corazón, hasta salir por el pecho.
Se miró confundida, buscando la herida, y entonces vio que no tenía nada, ni una mísera gota de sangre.
Entonces lo supo, la realidad acaba de atravesarle como si fuera un trozo de carne muerta. Notó como su cuerpo se colaba en la nube, atravesando está, y comenzó a caer, caer, caer y caer.
Una caída que parecía no tener fin, una caída desde un rascacielos infinito, rascacielos de la imaginación.
Siguió cayendo, sin parar de gritar con todas sus fuerzas, y de repente, quedó inconsciente. Dio un salto y despertó de golpe, era una pesadilla. Seguía en su precioso mundo de fantasía.
Se volvió a tumbar en su nube, mirando de nuevo su cielo de color rosa, y el resplandor de sus enormes estrellas, notó otra vez como si un puñal atravesara su espalda, seguida de su corazón, hasta salir por el pecho.
Se miró confundida como la anterior vez, buscando la herida, y entonces vio que no tenía nada, ni una mísera gota de sangre al igual que anteriormente..
Entonces lo supo, la realidad había vuelto a atravesarle como si fuera un trozo de carne muerta. Notó como su cuerpo se colaba en la nube otra vez, y se maldecía por tener que volver a caer, caer, caer y caer.
Una caída que de nuevo, parecía no tener fin.
Siguió cayendo, sin gritar esta vez, no tenía fuerzas., y de repente, quedó inconsciente. Dio un salto y despertó de golpe, pero esta vez ya no estaba en su mundo perfecto. Ahora estaba en este mundo, este mundo lleno de imperfección.
Te quiero.

That day never came.

Creo que llegó el momento de empezar a pasar de todo.
El momento de dejar de sufrir de una vez por todas.
El momento que todos estábamos esperando.
El momento en el que Nuria no volviera a responder "Mal" cuando lo pregunten que tal está.
Lástima que no es fácil.
Felicidad, diversión, complicidad, confianza...Se me está empezando a olvidar lo que es sentir eso.
En cambio los sentimientos de dolor, agonía, odio, frustración e impotencia aumentan por momentos hasta invadir mi corazón y provocar que esa presión en el pecho me mate poco a poco.
Gracias por hacerme sentir así, de verdad, gracias a todos.
Sabía lo que era estar mal, pero, nunca había experimentado este sentimiento tan comprimido y aplastado con tantos sentimientos juntos a la vez, nunca, hasta que llegué aquí.
Perderme en la mirada de alguien y ver como esa persona nunca se perderá en la mía.
Me mata.
Algún día podré andar sin que me duela dar cada paso.
Sí, algún día, algún día estaré bien.

I'm gonna be okay, gonna be okay, one day... That day never came...